Torbiel prostaty

 

Pozwolę sobie dla odmiany przedstawić przypadek psa, samca, jamnika 11 lat.

Z wywiadu właściciel podawał, iż pies od kilku dni jest smutny, stracił apetyt oraz miewa częste parcia „jak do oddawania kału i moczu”.

W badaniu klinicznym stwierdzono znaczną tkliwość oraz symetryczne napięcie tyłobrzusza, powiększenie ww chłonnych podkolanowych, oraz temp. 39,8 C. Pies wyraźnie bronił się przed wykonaniem badania per rectum.

W obrazie krwi występowała leukocytoza 35 tys., parametry biochemiczne w granicach normy.

 

Wykonano badanie USG jamy brzusznej. Stwierdzono przerost prostaty z obecnością zmian ogniskowych (torbieli) w miąższu narządu. Zdecydowano się na wykonanie punkcji torbieli ropnej pod kontrolą USG. Pacjenta poddano sedacji. Wykonano punkcję z aspiracją całej zawartości torbieli (około 20ml wydzieliny o charakterze krwisto-ropnym). Podano leki z grupy NSAIDS, antybiotyki o szerokim spektrum oraz zastosowano płynoterapię. Po kilku godzinach od wykonania punkcji stan pacjenta wyraźnie się poprawił.

Torbiele prostaty często towarzyszą przerostowi stercza u psów. Topograficznie mogą być umiejscowione wewnątrz- lub zewnątrz-narządowo. Mogą być różnej wielkości (od 2-3mm do kilkudziesięciu centymetrów – te ostatnie bywają nieraz trudne w diagnostyce różnicowej z pęcherzem moczowym). Występują w postaci pojedynczej lub mnogiej. Nierzadko powodują asymetrię płatów. W przypadku nasilonych objawów klinicznych w szczególności upośledzenia drożności cewki moczowej punkcja odbarczająca torbieli bywa istotną częścią terapii.

 

 

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *